30 sierpnia w Bazylice Prymasowskiej pw. Wniebowzięcia NMP w Gnieźnie został poświęcony sztandar Rejonu Gniezno. Po uroczystej mszy św. zorganizowano piknik w Karczmie na Lednicy w Dziekanowicach.
Autor: Iwona Kłosek, Wielkopolski Związek Plantatorów Buraka Cukrowego
Sztandar nigdy nie jest jedynie ozdobnym płatem tkaniny. Od wieków pozostaje znakiem wspólnoty, godności, wierności określonym wartościom i pamięci o tych, którzy tworzyli historię. Pod sztandarem gromadzili się ludzie połączeni wspólną sprawą, wspólnym obowiązkiem i wspólną odpowiedzialnością. Sztandar przypominał im, że reprezentują nie tylko samych siebie, lecz także tych, którzy byli przed nimi, oraz tych, którzy przyjdą po nich. Takie znaczenie ma również sztandar Rejonu Gniezno.
Ojczyzna i przyroda
Awers sztandaru utrzymany jest w narodowych barwach bieli i czerwieni. W jego centralnym miejscu znajduje się Piastowski Orzeł Biały w koronie, umieszczony na czerwonej tarczy.
Jest on symbolem Rzeczypospolitej Polskiej, jej historii, niepodległości i ciągłości narodowej. Wokół godła widnieją słowa: „ROLNICY ŻYWIĄ I BRONIĄ – TAK NAM DOPOMÓŻ BÓG”. Hasło to przypomina o szczególnej roli rolników w dziejach Polski. Rolnik od wieków nie tylko zapewniał chleb i utrzymanie całemu społeczeństwu, lecz również stawał w obronie swojej ziemi, rodziny i Ojczyzny. Słowa „Tak nam dopomóż Bóg” nadają temu zobowiązaniu wymiar religijny, będąc wyrazem wiary i zawierzenia Bożej Opatrzności. U dołu sztandaru znajduje się napis: „STĄD NASZ RÓD”. Słowa te podkreślają więź z ziemią ojczystą i rodzinnymi stronami. Przypominają, że właśnie z tej ziemi wyrastają kolejne pokolenia, ich praca, tradycja i tożsamość.
Rewers sztandaru ma ciemnozielone tło, nawiązujące do ziemi, przyrody, wzrostu roślin i rolniczego charakteru Związku. W centrum umieszczony został burak cukrowy z zielonymi liśćmi – najważniejszy symbol działalności plantatorów zrzeszonych w organizacji. Burak symbolizuje codzienną pracę rolnika, trud uprawy, cierpliwość i odpowiedzialność za plon. Jest również znakiem wieloletniej tradycji uprawy tej rośliny na ziemi gnieźnieńskiej. Wokół niego znajduje się nazwa organizacji: „REJONOWY ZWIĄZEK PLANTATORÓW BURAKA CUKROWEGO”
Od pomysłu
Historia sztandaru rozpoczęła się w 2024 roku, kiedy z inicjatywy Mirosława Nowaka, prezesa Rejonowego Związku Plantatorów Buraka Cukrowego w Gnieźnie, narodziła się myśl, aby Rejon Gniezno otrzymał własny sztandar. Była to myśl o stworzeniu symbolu, który zjednoczy plantatorów, będzie wyrazem ich godności i przywiązania do tradycji, a zarazem stanie się trwałym świadectwem wspólnoty ludzi od pokoleń związanych z ziemią.
Każde wielkie wspólne dzieło ma swój początek. Najpierw pojawia się myśl, później odwaga, aby nadać jej kształt, a następnie decyzja, aby ją urzeczywistnić. Dlatego właśnie na drzewcu sztandaru szczególne miejsce zajmuje pamiątkowy gwóźdź poświęcony Mirosławowi Nowakowi – pomysłodawcy jego powstania. Nie jest on wyłącznie elementem drzewca. Jest znakiem pamięci i wdzięczności. Jest świadectwem chwili, w której rozpoczęła się historia naszego sztandaru.
Wyjątkowe miejsce
Szczególną wymowę całej uroczystości nadaje jednak także miejsce, w którym sztandar został poświęcony. Gniezno jest bowiem ziemią początku. Jest jednym z najważniejszych miejsc narodzin polskiej państwowości, tradycyjnie nazywanym pierwszą stolicą Polski. To właśnie tutaj – na ziemi związanej z początkiem dynastii Piastów – kształtowały się fundamenty naszego państwa, chrześcijaństwa i narodowej wspólnoty. W gnieźnieńskiej katedrze spoczywa św. Wojciech, jeden z głównych patronów Polski. To tutaj przed wiekami spotykały się władza państwowa i duchowa. To tutaj odbywały się królewskie koronacje i rozgrywały wydarzenia, które na zawsze wpisały Gniezno w dzieje Ojczyzny.
Przez ponad tysiąc lat ziemia gnieźnieńska była świadkiem kolejnych pokoleń Polaków – ich wiary, pracy, troski o rodzinę, wspólnotę i przyszłość. Dlatego słowa umieszczone na sztandarze: „STĄD NASZ RÓD” właśnie w Gnieźnie nabierają znaczenia wyjątkowego. Nie mówią jedynie o miejscu, z którego pochodzimy. Odwołują się do samych korzeni polskiej historii – do ziemi, na której rodziła się państwowość, kształtowała wspólnota i powstawało poczucie odpowiedzialności za Ojczyznę.
Człowiek wierny ziemi
Historia Polski nie jest bowiem wyłącznie historią królów, bitew, wielkich politycznych wydarzeń czy zapisanych w kronikach czynów. Jest także historią ludzi, którzy przez stulecia uprawiali ziemię. Ludzi, którzy siali, zbierali plony, żywili swoje rodziny i całe wspólnoty. Ludzi, których codzienna praca rzadko trafiała na karty kronik, a bez których żadne państwo, żadne miasto i żadna cywilizacja nie mogłyby trwać. Historia Ojczyzny jest więc również historią rolnika.
Zmieniały się granice, ustroje i pokolenia. Przemijały epoki. A ziemia pozostawała – i pozostawał człowiek, który ją uprawiał, troszczył się o nią i przekazywał ją swoim następcom. Właśnie dlatego uroczyste poświęcenie sztandaru plantatorów buraka cukrowego w Bazylice Prymasowskiej w Gnieźnie ma wymiar tak głęboki. W jednym miejscu spotykają się dziś trzy wartości szczególnie ważne również w symbolice samego sztandaru: historia Ojczyzny – ponieważ jesteśmy na ziemi, na której rodziło się państwo polskie; wiara – ponieważ sztandar zostaje poświęcony w miejscu będącym od ponad tysiąca lat jednym z najważniejszych ośrodków polskiej tradycji chrześcijańskiej; praca — ponieważ sztandar należy do plantatorów, do ludzi ziemi, których codzienny trud stanowi dalszy ciąg pracy wykonywanej tutaj przez niezliczone pokolenia.
Ciągłość i zobowiązanie
Sztandar jest znakiem ciągłości i zobowiązania. Kiedy będzie niesiony podczas kolejnych uroczystości, będzie przypominał tym, którzy pójdą za nim, że reprezentują nie tylko siebie. Niech sztandar będzie zawsze niesiony z godnością i należnym szacunkiem. Niech towarzyszy naszej wspólnocie w chwilach radosnych, uroczystych i podniosłych, ale także wtedy, kiedy potrzebne będą jedność, wzajemne wsparcie i solidarność. Niech przypomina, że rolnictwo jest nie tylko zawodem. Jest odpowiedzialnością za ziemię. Jest kontynuacją pracy poprzednich pokoleń. Jest służbą rodzinie i wspólnocie. Jest również zobowiązaniem wobec tych, którzy przyjdą po nas.
Za wiele lat zmienią się ludzie stojący dziś przy tym sztandarze. Kolejne pokolenia obejmą gospodarstwa, inne osoby będą pełnić funkcje w Związku, zmieni się rzeczywistość, w której będą pracować plantatorzy. Ale sztandar pozostanie. Będzie łączył przeszłość z teraźniejszością i przyszłością.
Niech niesiony przez następne pokolenia pozostanie świadectwem ludzi, którzy stworzyli go dla dobra całego Rejonu.
